Parki narodowe w Nowej Zelandii

Na terenie Nowej Zelandii znajduje się 13 parków narodo­wych, które łącznie obejmują 10% powierzchni kraju.

Pierwsze dziesięć parków narodowych No­wej Zelandii powstało w miejscach o szcze­gólnych walorach krajobrazowych, ochroną objęto głównie tereny górskie. W latach 80. XX wieku rząd Nowej Zelandii postanowił chronić również niziny, system rzeczny i obszary leśne.

Obszar Nowej Zelandii to głównie dwie duże wyspy Północna i Południowa. Wyspa Północna stanowi część biegnącej wokół Pacyfiku strefy zwiększonej aktywności wulkanicznej, czyli tzw. pierścienia ognia.

Jednym z podstawowych zadań parków naro­dowych jest zachowanie przyrody w jej naturalnej postaci. Dlatego właśnie na takich obszarach czło­wiek stara się w jak najmniejszym stopniu ingero­wać w naturę - nie buduje się dróg, mostów, ani żadnych innych obiektów.

Park Narodowy Urewera leży na Wyspie Pół­nocnej, pomiędzy zatoką Plenty a zatoką Hawke. Ma 213 tys. hektarów powierzchni i obejmuje głównie surowe, porośnięte lasami góry. W lasach tych znalazły schronienie najbardziej zagrożone nowozelandzkie gatunki ptaków, między innymi zamieszkujący tylko w Nowej Zelandii kiwi, ka-kapo (jedyna na świecie nocna nielotna papuga). W parku znajdują się też dwa piękne jeziora - Wia-karemoana i Wikareiti - odwiedzający park tury­ści mogą tu uprawiać sporty wodne.

Rejon dzisiejszego parku Urewera w ciągu ostat­nich 20 tysięcy lat ulegał intensywnym zmianom pod wpływem działalności wulkanicznej. Dowo­dem na to są warstwy popiołu wulkanicznego i pu­meksu oraz system rzek, które przebiegają najczę­ściej wzdłuż linii uskoków tektonicznych.